Italië, 1918
Evans.
Blijf staan.
Londen,13 juni 1923
Die schurken, de goden, krijgen niet in alles hun zin.
Ze laten geen kans voorbij gaan om de mensen te kwetsen...
hun leven te vergallen...
maar ze zijn ernstig uit hun humeur als je je gedraagt als een dame.
Nu geloof ik niet meer in goden; er is niemand om de schuld te geven.
Het is zo gevaarlijk te leven... zelfs maar een enkele dag.
Ik koop de bloemen zelf, Lucy. - Ja mevrouw.
En de Rumpelmeyers komen om elf uur.
Ik zal eraan denken.
Lucy, wat een heerlijke dag voor mijn feest.
Wat verrukkelijk.
Wat een frisse duik.
Goedemorgen, Clarissa. - Hugh.
Wat ga jij doen? - Bloemen kopen voor mijn feest.
Ik hou van Londen op zo'n dag; 't is fijner dan buiten.
Evelyn anders niet.
Ik moest haar dwingen om naar de stad te komen...
om Dr. Wyber te consulteren. Ze moet naar het ziekenhuis.
Toch niets ernstigs? - Dat niet.
Ze voelt zich gewoon niet goed.
De oorlog is wel voorbij, maar laat zijn sporen na.
Zoals die jongen van Bexborough die dood is.
En Evelyn is natuurlijk een intieme vriendin van Lady Bexborough.
En ze is nogal zwaar op de hand. - Ja.
Je hoort nog steeds vreselijke verhalen.
Ik moet weer verder. Op het paleis wordt hierop gewacht.
Kom je nog wel op mijn feest vanavond?
Evelyn staat erop dat ik ga.
Hugh Whitbread.
Dat je hem aardig vindt, Clarissa. Het is een sukkel.
Zelfs als hij tennist, zit z'n haar goed.
Die gepruikte imbeciel denkt alleen aan z'n uiterlijk.
Ik vind hem aardig. - Echt?
Hij heeft nooit iets gelezen, nooit iets gedacht of gevoeld.
In een staljongen zit nog meer leven.
Hij heeft Sally geprobeerd te zoenen.
Liet ze dat toe? - Ze ging nog liever dood.
Goed van haar.
Sally kijkt daar doorheen, door al die kostschoolmanieren.
Alleen Engeland kan iemand als Hugh voortbrengen.
Hij is onzelfzuchtig en lief voor zijn moeder.
Jij bent zo sentimenteel, Clarissa.
En jij bent onmogelijk.
O, wat een mooie bloemen.
Ze zijn echt prachtig, Sally.
Ik dacht dat Sally de bloemen kon verzorgen...
maar wat ondeugend.
De stengels van de bloemen afhalen.
Ik vind ze prachtig.
Peter, kijk eens naar de bloemen.
Het laatste nieuws over de races. Star, News en Standard.
Appels, drie stuivers per pond... peren, koop nu uw peren...
Rozen voor in de hal, denk ik.
En lathyrus op tafel, misschien?
Ja, lathyrus op tafel. Uitstekend.
Die vreselijke auto's.
Ja, natuurlijk. Het was een auto.
Ik sta aan de grond genageld.
Septimus, alsjeblieft, we moeten verder.
Ik sta hier aan de grond genageld. Ik weet niet waartoe.
Septimus, de mensen kijken.
Versper ik de weg?
Nou goed dan.
Dag, mevrouw Dalloway.
Mevrouw Dalloway. Ik ben niet eens meer Clarissa.
Nooit meer trouwen, nooit meer kinderen krijgen.
De echtgenote van Richard Dalloway die een feest geeft.
Jij wordt de vrouw van een president. Je zult boven aan de trap staan.
Je zult feesten geven.
Jij wordt een volmaakte gastvrouw.
Jij hebt de kwaliteiten van een volmaakte gastvrouw.
Je zou zoveel méér kunnen doen. Zoveel méér kunnen worden.
Wat jij wilt dat ik word.
Mij lijkt het leven erg gevaarlijk...
Maar je moet juist gevaarlijk leven.
Kijk. Kijk, Septimus!
Misdaad bestaat niet.
De dood bestaat niet.
De vogels zingen't in het Grieks.
De hele wereld schreeuwt het uit: Dood jezelf. Dood jezelf.
Ik loop even naar het meer.
Kreemo. Er staat Kreemo.
Ja, dit is een prachtig park.
Mmm, heel mooi.
U moest de parken in Milaan eens zien.
Wat een vreemd mens. - Het is een buitenlandse.
Zorg dat het bekend wordt.
God bestaat.
Niemand doodt uit haat.
Evans.
In godsnaam. Blijf staan!
T-O-F...
F-E-E.
Er staat toffee. - Dat weet ik ook wel.
Kijk, Lucy.
Er stond Kreemo toffee.
Er is gebeld, mevrouw.
Meneer zei dat hij niet thuis komt voor de lunch. Hij luncht bij Lady Bruton.
Lieveling, de Kamer vergadert tot laat en jij moet veel slapen.
Je moet goed slapen.
Vrees niet meer de zonnekracht...
noch de woeste winterstormen...
Voor mij is het over.
Een strakgetrokken laken, een smal bed.
We moeten het privé-bezit afschaffen, want dat veroorzaakt alle problemen.
We sturen een brief naar de Times.
En dan richten we een vereniging op die privé-bezit voor altijd tegengaat.
Geldt dat ook voor dit huis?
Jij ziet er altijd zo maagdelijk uit.
Ik bèn maagdelijk.
Ben jij verliefd op Peter?
Verliefd...
ik weet niet.
Maar je houdt wel van mij...
Verdorie, mijn spons ligt nog in de badkamer.
Zal ik hem gaan halen? Zo?
Dat durf je niet. - Welles.
Is voor mij alles voorbij?
Ik heb de toren beklommen en heb ze gelaten, bramen plukkend in de zon.
Niet rennen, Clarissa. Jongedames rennen niet.
Leipzig is niet slecht, maar Heidelberg is mooier in het voorjaar...
Dat vind ik de grote verdienste van de Engelse tuin.
liefde danst in haar stralende ogen
liefde kroelt in haar verwarde haar
liefde zwerft over haar beide lippen
en zaait en oogst ontelbare kussen daar
van buiten straalt ze overal liefde uit
maar ach, niet eens ging hij naar binnen
Mannen leiden 'n spannend leven, maar hun vrouwen zijn slecht af.
Het huwelijk is voor vrouwen een ramp.
Maar het is toch onvermijdelijk?
Blijven wij altijd bij elkaar?
Altijd. Altijd.
We zullen alles samen doen.
We gaan de wereld veranderen. Kom mee.
Het zilver ziet er mooi uit.
De deuren zijn uit hun hengsels, mevrouw. De Rumplemayers komen zo.
Kan ik u helpen, mevrouw? - Nee, hoor.
Jij hebt al genoeg te doen.
Zijn we sterren aan't kijken?
Kom Jozef, jij kent alle sterren. Jij weet hoe ze heten.
Zie je die ster daar, vlak boven de horizon?
Dat is Antares. Hij staat in Scorpio.
Zijn naam betekent 'Rivaal van Mars'.
En die daar? - Voorbij Libra ligt Alpha.
In het teken Virgo.
En daar staat Altair, de helderste ster van Aquila, de adelaar.
Hij schijnt vanavond in het oosten.
Wij gaan uit. Kan ik iets voor u meebrengen?
Waar ga je heen, m'n lieve Elisabeth? - Naar dominee Whittaker.
Dominee Whittaker?
Had die niet de hand in uw bekering, Juffrouw Kilman?
Ja. Hij heeft me bij de Heer gebracht.
En het bezoek van vandaag valt onder de geschiedenisles?
Hij is ook historicus.
Hij ziet alles in het juiste perspectief.
Ik vraag me af wat dat betekent.
Ik heb nooit iemand willen bekeren, hoop ik.
ledereen moet gewoon zichzelf zijn.
Ik denk vaak dat religieus fanatisme iemand nogal...
harteloos kan maken. - Moeder.
We gaan alleen met hem praten.
Denk je wel aan mijn feest, vanavond?
Ik zou helpen kleren te sorteren voor de zending.
Maar ik neem aan dat juffrouw Kilman je wel één avond kan missen?
Ik zie wel. We moeten gaan, anders komen we te laat.
Het heeft geen zin van je te blijven houden.
Ruziën, het weer bijleggen.
Jij wilt teveel. Er blijft niets over voor mezelf. Jij wilt alles van mij.
Ik wel, ja. Ik wil dat we alles zijn voor elkaar.
Maar dat klinkt zo... verstikkend.
O, god.
Peter Walsh...
Jij zat toch nog in India?
Heb je m'n laatste brief niet gekregen? Ik zou in juni komen.
Je schreef dat je zou komen, maar ik verwachtte je niet.
Wat Peter met me doet door gewoon hier te komen...
Hij ziet er fantastisch uit.
Het is zalig je weer te zien, Peter.
Ik ben gisteravond aangekomen.
Speelt weer met zijn mes... - Hoe gaat het met jou?
typisch Peter. - En hoe gaat het met Richard?
Die zit bij een comité. Heeft met zijn kiesdistrict te maken.
En wat is dat allemaal?
Ik verstel de jurk voor m'n feest vanavond.
Daarvoor zal ik jou maar niet uitnodigen.
En waarom dan wel niet?
Dat je juist vanochtend gekomen bent.
Ik denk de hele dag al aan Bourton.
Ik weet't van je vader. Ik had moeten schrijven.
Niet dat ik hem mocht... - Hij haatte iedereen...
die met jou wilde trouwen.
Bourton is nu van Herbert. Ik kom er nooit meer.
En wat is er allemaal met jou gebeurd? - Ontzettend veel.
Wil je weten wat allemaal?
Zal ik het opbiechten?
Ik ben verliefd op een meisje in India.
Wie is het? Ze is zeker jonger dan jij?
Ik ben niet oud. Mijn leven is nog niet over.
AI zul jij me wel mislukt vinden, vergeleken met dit.
Maar wie is het?
Ze is getrouwd, helaas.
Met een majoor uit het Indiaase leger.
Ze heeft een jongen en een meisje, enne... het is 'n zootje.
Ik ben hier om de scheiding te regelen.
Ze heet Daisy.
Maar wat ga je doen?
De advocaten gaan het doen.
Hou in godsnaam op met dat mes.
Ik weet wat me te wachten staat. Dat weet ik heus wel.
Ik gedraag me als een dwaas: ik huil en ik ben emotioneel.
Ik kom ongelegen en ik heb je weer eens alles verteld.
Ben jij gelukkig, Clarissa?
Maakt Richard je... - De heren van Rumplemayer zijn er.
Dank je, Lucy.
Dag, Clarissa.
Mijn feest is vanavond. Kom alsjeblieft op mijn feest.
Kom mee, laten we hier weggaan. - Ik wil nog een keer.
Is dat wat je wilt, hier blijven en naar feesten gaan?
Maar ik hou van feesten.
Jij zet me altijd vast met die opening, Breitkopf.
Ik moet nu schudden, Herbert.
Hugh, hou jij ooit op met eten?
Wisten jullie dat Wyngate hertrouwd is? - Ja, ze zijn hier geweest.
Die vrouw was eerst zijn huishoudster.
Die durft: op visite met de huishoudster.
Ze had zich belachelijk opgedirkt. Het was net een papegaai.
En ze bleef praten.
Ze dacht vast dat jullie het wisten... - Wat wisten?
Dat ze een kind had voor haar huwelijk.
Ik kan vast nooit meer met haar praten. - Doe niet zo belachelijk.
Als dat waar is, zullen we haar zeker niet meer ontvangen.
Als je daaraan begint, weet je niet waar het ophoudt.
Snob. Wat een walgelijk Engels middle class-mannetje ben jij.
Door jullie soort zijn er nog hoertjes.
Mijn soort? - Ja, mannen zoals jij.
Zo is het wel genoeg, Sally. Zand erover.
Ik ben blij dat ik weg ben bij die snobs. En Hugh is een oplichter.
Clarissa is zo preuts en arrogant.
Niet echt.
Zo is ze alleen opgevoed.
Ik wou dat ze wat meer inzicht had.
Het inzicht om met jou te trouwen, zeker.
Ik snap het.
Dit is Meneer Wickham, Peter.
Ik heet Dalloway.
Richard Dalloway.
ledereen denkt nu dat je Wickham heet. - Maar ik heet toch echt Dalloway.
Ik heet Dalloway.
Dus je gaat echt de politiek in? - Ja, dat zit er wel in.
'Ik heet Dalloway'.
Wat is er? - Er is iemand over mijn graf gelopen.
Met die man gaat ze trouwen.
Ik verdween onder de golven.
Ik was al dood.
Maar nu leef ik weer.
Ik moet nog rusten. Rusten.
Septimus, ik ga vragen hoe laat het is.
We moeten gaan.
We kunnen nergens heen, ons nergens verbergen.
We nemen een dokter die je zal helpen.
Geen dokters meer. Geen leugens meer.
Septimus, alsjeblieft.
In godsnaam, blijf staan.
Septimus, het is Evans niet, hoor je?
Je hoeft niet bang te zijn. Die man is Evans niet.
Echt niet.
Kom. Laten we een eind wandelen.
Het is zulk mooi weer, kom.
Clarissa, het is heerlijk strandweer.
Ja, we kunnen gaan varen.
We nemen sjawls mee voor de kou.
Peter, we gaan varen op het meer. Ga je mee?
Spelen we weer de volmaakte gastvrouw?
Ga maar niet mee, als je zo grof doet.
'Dalloway. Ik heet echt Dalloway'.
Kom nou.
ledereen wacht.
komaan jongens we gaan op naar Rio
en dan zing ik het lied van de vis in de zee
onderweg naar de Rio Grande
Arm mens.
Je vertelt het niet tegen de dokter, hè?
Doe het niet. Dan komen ze je halen.
Ik lees hier dat Dr. Holmes uw man sinds zes weken behandelt?
Ja. Hij is de huisarts van onze hospita.
Zij heeft hem laten komen omdat ik me zorgen maakte.
Hij wilde zelfmoord plegen. - Dat meende hij niet.
Natuurlijk niet.
En Dr. Holmes heeft...
bromide voorgeschreven. - Ja.
Hij zei dat er niets aan de hand was.
Maar Septimus praat tegen een dode, Evans.
Een vriend die gesneuveld is.
Maar de oorlog is al lang afgelopen.
En vroeger was Septimus niet zo.
Hij heeft't pas sinds een paar maanden.
Hij hoort stemmen achter de slaapkamermuren.
En hij zag het hoofd van een vrouw in een varen.
Hij zegt te moeten boeten voor 'n misdrijf. Maar hij is onschuldig.
En dan is hij weer gelukkig. Zoals hij altijd was.
We gingen per bus naar Hampton Court...
en de gele bloemen leken op lampen, zei hij.
Hij was weer grappig. Ik moest lachen.
Ik was zo gelukkig. En ineens, bij de rivier, zei hij: We gaan onszelf doden.
Hij hield m'n hand vast, en zei dat hij in de vlammen viel. Hij huilde, en huilde.
Mevrouw, uw man is ernstig ziek.
Uit wat u me vertelt en het verslag van Dr. Holmes...
leid ik af dat uw man een oorlogstrauma heeft.
Hij is toch niet gek? - Dat woord gebruik ik nooit.
Hou't maar op geen gevoel voor verhouding.
Maar Dr. Holmes zei dat er niks ernstigs was.
Uw echtgenoot heeft rust nodig. Volledige rust.
Toch niet weg bij mij?
Soms moeten wij deze mensen scheiden...
van hun geliefden voor hun eigen bestwil.
Ha, Dalloway. Ik zag Clarissa nog vanochtend.
Ze geeft vanavond weer een van haar fameuze feesten?
Je hebt alweer gelijk, Hugh.
Dus jij gaat ook naar Lady Bruton? Wat zou ze willen?
Niets wat we tijdens de lunch niet op kunnen lossen.
Goedendag, Juffrouw Brush.
Hoe maakt uw broer het in Zuid-Afrika?
Je bent met een smoes hierheen gehaald.
Ik heb jullie hulp nodig. Maar eerst gaan we lunchen.
Hoe gaat het met Clarissa? - Ze is heel goed hersteld.
Ze moet nog wel rustig aan doen, maar ze heeft zo'n zin in haar feest.
Jij komt ook, hoop ik? - Natuurlijk, Richard.
Ik wil een feest van jullie niet missen.
Ik zag Clarissa in het park vanochtend. Ze droeg een hoed met gele veren.
O ja, die vind ik prachtig.
Komt u binnen, alstublieft.
Goed zo.
Gaat u zitten.
U heeft zich bijzonder onderscheiden in de oorlog, Meneer Warren Smith?
De oorlog?
De wereldoorlog?
Dat beetje herrie van schooljongens met buskruit?
Heb ik me onderscheiden? Weet ik niet meer.
In de oorlog zelf heb ik gefaald.
Hij heeft zich onderscheiden. Hij werd ook bevorderd.
Ik heb...
Ik heb een misdaad begaan. - Hij heeft niks gedaan.
Wat heeft Dokter Holmes u geadviseerd?
Hij zei dat mijn vrouw pap moest koken.
Hoofdpijnen en angsten zijn zenuwen.
Je kunt jezelf gezond maken.
Ik moest een hobby oppakken.
Dr. Holmes...
werpt zich op andere interesses.
Hij springt van zijn patiënten op antiek meubilair.
Dr. Holmes houdt van antiek meubilair.
Toen die zak weer kwam, kon hij barsten.
Die walgelijke bruut.
Met z'n bloederige neusvleugels.
Als je valt, neemt de menselijke natuur je te grazen. Net als Holmes.
We moeten ontsnappen zonder dat Holmes het merkt.
Uit de buurt van Dr. Holmes.
Er is geen excuus.
Er is niets aan de hand.
Behalve de zonde...
waarvoor de menselijke natuur mij ter dood heeft veroordeeld.
Ik voel niets.
Het deed me niets, toen Evans omkwam, dat was het ergste.
Maar ook alle andere misdaden...
steken hun kop op...
zwaaien met hun vuist...
honen me en jouwen me uit.
De menselijke natuur veroordeelt zo'n beest ter dood.
We zijn allemaal wel eens depressief.
Heeft hij last van impulsen? - Dat is mijn zaak.
Dat ziet u verkeerd. We zijn verantwoordelijk voor elkaar.
Ben ik verantwoordelijk voor dr. Holmes?
Alweer zo'n charlatan.
We hebben voor u een verblijf in een tehuis geregeld.
Een tehuis van Dr. Holmes?
Een tehuis van mij, Meneer Warren Smith.
Daar leren we u te rusten en zult u uw gevoel voor verhouding terugvinden.
Maar ik heb bekend.
Ik heb mijn misdaden bekend.
Waarom laat u me niet vrij? - Hij heeft niks gedaan.
Er wordt uitstekend voor hem gezorgd.
Ik kom elke week.
Maar mijn man wil daar niet heen.
Uw man heeft met zelfmoord gedreigd. Er is geen alternatief. Zo is de wet.
Het tehuis ligt midden in de natuur, en de verpleging is goed.
Als u verder geen vragen heeft, zal ik alles regelen met Dr. Holmes.
Hij stuurt vanavond iemand langs. Tussen vijf en zes.
Zo is de wet. Het komt allemaal goed.
Dr. Holmes komt toch niet zelf, hè? - Laat u alles maar aan mij over.
Ik mag die man niet. - Hij is 'n charlatan.
We zijn verlaten.
Weet je wie weer in de stad is? Onze vriend Peter Walsh.
Terug uit India. - Peter Walsh, terug?
Moeilijkheden met een vrouw, blijkbaar. Een vrouw in India.
Peter Walsh had altijd moeilijkheden.
Was hij niet op de heenreis getrouwd? - Dat heeft vast niet lang geduurd.
Hij had tenslotte een blauwtje gelopen, nietwaar?
Hij zal wel hier willen komen.
Het zal moeilijk zijn om hem te helpen. Dat buitenbeentje.
Clarissa zal wel weten dat hij er is.
Hij komt natuurlijk vanavond en dan worden alle geheimen onthuld.
Ja, als Peter Walsh hier is, weet Clarissa daar zeker van.
Kom, Peter.
Wie het eerste boven is.
Dit is mijn idee:
We zijn het er toch over eens, dat Engeland overbevolkt is?
En dat veel mannen die terugkomen uit de oorlog...
moeilijk werk kunnen vinden?
In sommige gevallen is hun baan overgenomen door vrouwen.
Maar goed, we weten dat toen de ellende begonnen is.
Helaas wel, ja.
Mijn idee is eenvoudig.
Zoals alle goede ideeën trouwens.
Ik wil proberen interesse te wekken, door het goedkoop te maken...
bij jongens en meisjes om naar Canada te emigreren.
We bieden ze een goede kans op succes...
en Engeland zal er uiteindelijk financieel bij gebaat zijn.
Ik kan helaas maar weinig doen, als vrouw.
Richard, ik vraag je dit voorstel te doen in het Parlement.
En Hugh, jij en ik gaan beginnen met 'n brief naar de Times.
Ik ken m'n Hugh. Jij weet het precies voor me te verwoorden.
Er is al een motie voor zo'n plan ingediend, maar een brief...
naar de Times kan geen kwaad.
Ik zou nog verder willen gaan: je zou't moeten verplichten.
Zover zou ik niet gaan. Deze zaken liggen nooit eenvoudig.
Café Royal heeft een nieuwe kok. Zijn poongerechten zijn klasse.
Je bent nog op tijd voor de lichting van drie uur.
Ik heb uitstekend werk geleverd.
Tijd om te gaan rusten.
Ik vraag me af of Peter Walsh contact gehad heeft met Clarissa.
Ik zou iets kunnen kopen voor Evelyn. Ze is zo depressief.
En juwelen verliezen nooit hun waarde.
Ik ga bloemen kopen voor Clarissa.
Ja, ik ga even bij haar langs met bloemen.
Ze hadden rood moeten zijn.
Dat weet ik.
Er waren geen rode meer.
O, rode rozen.
Ze krijgen een mooi plekje.
Heb je lekker geluncht? - Hugh was er.
Die wordt echt onmogelijk.
Ze laat hem naar de Times schrijven.
Weer zo'n plan van haar om de wereld op orde te krijgen.
Wat is hier aan de hand?
Dat weet je toch? Dat is voor mijn feest.
En nu is het allemaal bedorven.
Kom eens hier.
Laten we even gaan zitten. Vijf minuutjes maar.
Waarom is het allemaal bedorven?
Mevrouw Marsham heeft me laten weten dat ik het vast niet erg vind...
dat Elly Henderson ook komt.
Waarom is dat zo vreselijk?
Ze is één van de saaiste vrouwen ter wereld.
En Elisabeth komt niet.
Ze is nu weg met die juffrouw Kilman.
Jij windt je teveel op over je feesten.
Maar ik kan niet anders.
Mensen één betoverende avond bezorgen.
Alle vrouwen zijn mooi en alle mannen knap.
En iedereen voelt zich onderhoudend en...
geliefd.
en denkt op weg naar huis: 'Wat een prachtige avond.'
'Wat heerlijk om te leven.'
Dat kan die arme Ellie Henderson toch niet verstoren.
Je lacht me uit. - Helemaal niet.
Jij bent zoveel aardiger dan ik. Je had nooit met mij moeten trouwen.
Met wie was jij dan getrouwd? - Met Peter Walsh.
Weet je dat die hier was vanochtend?
Ja, Millie Bruton zei dat hij in de stad is.
Hij is verliefd op een vrouw in India. Hij is hier om de scheiding te regelen.
Hij is nog helemaal niets veranderd.
Begreep je wat dominee Whittaker zei over inzicht verworven door lijden?
Niet echt.
Maar dat komt omdat ik nog niet echt geleden heb.
Misschien maak je dat wel nooit mee. Niet dat ik het iemand toewens.
Maar hij zegt dat echte kennis pas wordt verkregen door te lijden.
Wat wilde u hier kopen?
Een onderjurk. De mijne is totaal versleten.
Ze hebben nu leuke gestreepte. - Die kan ik niet betalen.
Ik moet misschien wel naar het feest.
Ik had er niet meer aan gedacht.
Mammie wordt kwaad als ik niet kom.
Jammer dat je moeder niets beters te doen heeft dan feesten geven.
Het is haar fout niet. Vrouwen als jouw moeder zijn verwend.
Ze geeft gewoon graag feesten. - Ik heb nooit feestjes.
Waarom zouden ze me ook uitnodigen? Ik ben lelijk. Ik ben ongelukkig.
Maar ik heb meer medelijden met andere mensen.
De rekening, mevrouw.
Doet u maar rustig aan. Ik betaal wel bij de kassa.
Ik help u een andere keer bij de zending. Ik moet nu gaan.
Vrees niet...
vrees niet meer...
Voor wie is die hoed? - Voor de dochter van Mrs Filmer.
En hoe heet die dochter? - Mrs Peters.
Ik mag haar niet, maar Mrs Filmer is aardig. Ik wou iets terugdoen.
Die hoed is veel te klein. Mevrouw Peters is enorm groot.
Dat is 'n hoed voor de aap van een orgeldraaier.
Zo.
Zo ziet ze eruit als een kermisattractie.
Kom op, even in de naaidoos kijken.
Ze krijgt een prachtige hoed.
Steek dit maar vast. Heel voorzichtig.
Het was alleen maar de krant.
Mevrouw Filmer kwam'm brengen.
Komen ze me halen, Rezia?
Dr. Bradshaw zegt dat je moet leren rusten.
Moeten. Moeten.
Waarom moet dat?
Met welk recht kan hij mij dwingen? - Omdat je jezelf dood wilde maken.
Dus ze hebben me in hun macht.
Waar zijn mijn aantekeningen, Rezia?
Verbrand ze. - Maar sommige zijn prachtig.
Ik ga met je mee, Septimus. Ze kunnen ons niet scheiden tegen onze wil.
Je bent een boom in bloei.
Een heiligdom.
Jij vreest niet meer...
Holmes niet. Bradshaw niet.
Jij hebt gezegevierd.
Ik ga inpakken.
Ik bind dit met zijde bijeen en verberg het.
Ze hebben Holmes gestuurd.
Ik laat hem niet binnen.
Is uw man boven? - Ik sta't niet toe.
Maar mevrouwtje, het staat in de wet. - Ga weg, Dr. Holmes.
Laat mijn man alstublieft met rust.
Meneer Warren Smith...
Wilt u mijn leven?
Hier heeft u het.
De lafaard.
Waarom deed ie dat, verdorie.
Een triomf van de moderne beschaving.
Goedemiddag.
Nummer 12 alstublieft.
Dit is voor u bezorgd, meneer Walsh.
Dank u.
Peter, het was zalig om je te zien. Dat moest ik even zeggen. Clarissa.
We kunnen gaan tennissen.
Nee, het is te warm en te benauwd.
En we hebben een vierde man nodig.
Hugh is naar zijn moeder en Herbert tennist niet.
Misschien komt 'ik heet Dalloway' langs.
In stralend wit.
Bij z'n stralend witte tanden.
'Ik heet Dalloway.'
Die kennen we nu onderhand wel.
Ze ziet hem toch niet echt zitten? - Dit ga ik uitpraten.
Dalloway en jij hebben elkaar gevonden, hè?
Nou?
Het is zo moeilijk, Peter. - Vertel me de waarheid nou maar.
Vertel me de waarheid.
Vertel op dan.
Bij hem voel ik me veilig. - Veilig? Is dat wat je wilt?
Je eist zo veel van me, Peter.
Ik kan gewoon niet alles voor jou opzij zetten. Zo dapper ben ik niet.
En Richard... - zal je vertroetelen.
Je bewaren in een mooie, veilige gevangenis.
Overal bloemen, en vol met antiek meubilair.
Hij doet het denkwerk wel voor je.
Jij eist teveel van me, Peter. - Omdat ik van je hou, in hemelsnaam.
Richard geeft me ruimte, ruimte om te ademen.
Hij is niet goed bij z'n hoofd.
Een fantasieloze, saaie domkop.
Jij verlangt te veel van mij. Ik kan het je niet geven.
Dus het heeft geen zin meer?
Dit is het einde?
Het spijt me.
Lord Lexham.
Wat heerlijk om u te zien.
Mijn vrouw heeft helaas kou gevat. - O, jee.
Op het feest op Buckingham Palace wilde ze haar bontjas niet aan in die kou.
Dit wordt een mislukking, een totale mislukking.
Wat heerlijk dat u gekomen bent. - Enig om u te zien.
Leuk je te zien. - Fijn dat je er bent.
Waarom doe ik dit?
Enig dat u gekomen bent. - Bedankt voor de uitnodiging.
Meneer Peter Walsh.
Peter. Je bent gekomen.
Wat heerlijk om je te zien.
Zo, Peter. Terug uit India? - Ja, dat klopt.
We hebben je in geen jaren gezien.
Ik had hem niet moeten vragen. Hij kent niemand. Hij heeft vast spijt.
Hij heeft vast kritiek op me.
Hij vindt me onoprecht.
Waarom doe ik dit? Waarom zoek ik toppen en sta ik in een vlammenzee?
Ik voel me een sintel in het vuur.
Liever dat dan wegkwijnen zoals Ellie Henderson.
Ik ben blij dat je er bent. - Het is zo groots.
Waarom staat ze niet op z'n minst recht? Het zal haar toestand wel zijn.
Fijn je weer te zien. - Ik vind het ook fijn.
De Hertog en Hertogin van Marlborough.
Waarom komen de Marlboroughs juist na Ellie Henderson?
Ze zullen zich wel afvragen wat voor mensen ik uitnodig.
Fijn je te zien, Clarissa. - Bertie. Leuk dat je er ook bent.
Het feest is een ramp.
Ik voel me vernederd.
En nu loopt Peter ook nog weg. Ik moet met hem praten.
Maar ik krijg geen kans.
Zo gaat dat. Hij vindt me bespottelijk.
O, deze inspanning is te groot. Ik geniet er helemaal niet van.
Ik voel me een paal die boven aan deze trap de grond in is geslagen.
Meneer Hugh Whitbread.
Hoe ging het met Evelyn vandaag? - Beter, dank je.
Ik ga haar morgen opzoeken. Kent ze de memoires van Lady Asquith?
Dat lijkt me niet. Evelyn is geen lezer.
Lady Bruton. Ze is dus toch gekomen.
Misschien heeft ze niet zo'n hekel aan mij als ik dacht.
...een diepgaande studie van Milton.
Nee maar, de vluchtige sensatie van een omhelzing.
Het is toch niet mislukt. Het komt goed.
Het is nog wankel maar het begin is er. Mijn feest is begonnen.
Lady Rosseter? Wie is dat in hemelsnaam?
Die stem.
Sally Seton.
Hemel. Zo zag ze er niet uit, toen ze me kuste bij de fontein.
Het was buitengewoon om haar weer te zien.
Ze is ouder en gelukkiger, maar minder aantrekkelijk.
Maar heerlijk dat ze gekomen is.
Ik heb de hele dag aan Bourton gedacht. - O ja?
De Minister-President.
O hemel, ik moet gaan. Waar is Richard?
Het spijt me. Plicht roept.
De Minister-President...
Clarissa ziet er weer goed uit, na haar ziekte.
Richard was zo bezorgd om haar.
Vrouwen van politici zijn nooit ziek. - Een hartkwaal, geloof ik.
Je kunt jezelf altijd vermannen. Je hersens zijn de baas.
Lieve help. Sally Seton!
Lady Rosseter, nu. - Doe niet zo raar.
Het is waar. Lady Rosseter.
We wonen in Manchester en ik heb vijf reuzen van zonen.
Als mijn ogen me niet bedriegen, is dat Ellie Henderson.
De dochter van onze dominee. Starend naar de minister president.
Haal haar gauw hier voor het echt gênant wordt.
Ze is altijd broos geweest, maar ze is zo charmant.
Had Richard maar een vrouw getrouwd met meer ruggengraat.
Dat was beter geweest. Was hij misschien Minister worden.
Wat een snobs zijn de Engelsen toch.
Verslaafd aan opsmuk en schone schijn.
Hoor ze nou.
Ik hoor liever apen krijsen of koelies hun vrouw slaan.
Je bent nog dezelfde Peter. Met je zakmes.
We zijn allemaal anders.
M'n man heeft een eigen katoenmolen, maar z'n vader was mijnwerker.
Kijk eens.
Dat is toch Hugh Whitbread?
Wat een kruiperige pluimstrijker.
Hij is geen spat veranderd.
Hoe kan ze hem verdragen?
Je wordt er nog steeds kwaad om.
Kijk haar nou. Helemaal bedwelmd omdat ze haar geniaal vinden.
Oordeel niet te streng. Een feest is een spel, tenslotte.
Ze speelt een spel. Ze is zichzelf niet.
De echte Clarissa bestaat al lang niet meer.
Mag ik u onze dochter voorstellen?
Als je met haar alleen bent, is ze weer de oude.
Geen schijn van kans, vanavond.
Richard heeft zo genoten van de lunch.
Hij heeft me beloofd mijn plannetje in het juiste oor te fluisteren.
Hij praat nog met de Minister President voor zijn vertrek.
Mijn plan bespaart de regering geld. Wie weet wordt het zaad nu gezaaid.
Is dat Peter Walsh niet?
Ja, dat is Peter.
Arme Peter. Toch een bekwame vent.
Had carrière moeten maken, in plaats van problemen met vrouwen.
U moet hem even goedendag zeggen.
Zo Peter, nu horen we het uit de eerste hand.
Wat is er gaande in India?
Dat is een ingewikkelde situatie, Lady Bruton.
Het is een tragedie.
Wijlen mijn vader, de generaal, zou wel orde op zaken hebben gesteld.
Clarissa, ik moet met je praten.
Peter, ik moet naar de Bradshaws. We praten later, heus.
We zijn zo laat; we durfden haast niet meer te gaan.
We moesten gewoon wel gaan.
Maar we werden opgehouden doordat 'n patiënt van mij zelfmoord pleegde.
Richard, er moet een regeling komen voor jongens met een oorlogstrauma.
Arme jongen, onderscheiden voor zijn moed in de oorlog...
en vanavond springt hij uit het raam.
Spietst zich op het hek. William...
Ze lijkt op een blaffende zeeleeuw.
William trekt't zich zo aan. - Als een jongen kapot gaat...
een arm of been verliest, of zijn halve gezicht...
Hou op. Hou op. Praat niet over de dood op mijn feest.
Ik heb je nooit gemogen.
Jij bent onbegrijpelijk slecht.
Dan overleeft hij het, of misschien niet...
Een jongeman kwam naar jou, in de war...
en jij verkrachtte zijn ziel, maakte zijn leven ondraaglijk.
Als u me wilt excuseren, Lady Bradshaw.
Politici zijn niet geïnteresseerd in oorlogstrauma's.
Juist, zo zit het precies.
Sir Bradshaw is net aangekomen, zie ik.
Het is goed om hem bij je emigratieplannen te betrekken.
Hij behandelt veel jongens met een oorlogstrauma.
Hij vindt Canada vast een uitkomst. Frisse lucht en zo.
Uitstekend voor gestoorden. - Wat een goed idee, Hugh.
Ze is verdwenen.
Ze zal toch niet al naar bed zijn?
Ze loopt niet weg van haar eigen feest. - Ik wist niet dat ze ziek was.
Maak je niet zo'n zorgen, Peter.
Hij heeft zich uit het raam gegooid en op het hek gespietst.
De grond vloog hem tegemoet...
de roestige spijlen verminkten zijn lichaam.
En toen lag hij daar. Boem boem boem, in zijn hersens.
En hij werd gesmoord in duisternis.
Waarom heeft hij't gedaan?
Waarom vertellen de Bradshaws 't op mijn feest?
Zomaar alles weggegooid. Zijn leven... Alsof't niks is.
Ik heb ooit 'n munt in de Serpentine gegooid.
Maar hij heeft z'n leven weggegooid.
Jij wilde schrijver worden, weet ik nog.
Heb je weleens iets geschreven?
Geen woord.
Geen enkel woord.
Maar aan de andere kant blijft hij wel eeuwig jong.
De hele dag heb ik aan Bourton gedacht.
Aan Peter en Sally.
We zijn oud geworden.
We zullen nog ouder worden.
Ben ik het wezenlijke kwijtgeraakt?
Heb ik het langzaam laten overschaduwen door corruptie...
leugens en gebabbel?
Weet je nog dat we op het meer gingen varen?
Ja. Ik voelde me in de steek gelaten.
En toen ineens stond ze voor me, met uitgestrekte hand.
Ze zag er adembenemend uit en zei: Kom, ze wachten allemaal.
Waarom wilde ze niet met me trouwen?
Omdat ze bang was.
Je ouders schenken het je. Het leven.
Je zult het vol moeten maken. Tot het einde aan toe. Heel sereen.
Maar diep in mijn hart was ik bang dat ik niet verder kon.
Zonder Richard, die rustig de Times zat te lezen...
terwijl ik als een vogeltje ineendook en weer tot leven kwam...
was ik verloren geweest.
Ik keek rond en vroeg me af wie dat mooie meisje was.
En toen besefte ik dat't m'n dochter was.
Misschien wilde ze 'n simpel iemand.
Ze gaf zeker meer om jou dan om Richard.
Mijn leven is niet simpel.
Mijn verhouding met haar was niet simpel.
Ze heeft mijn hart gebroken.
En zo kun je maar éénmaal liefhebben.
Waarom gaan we door?
Waar komt toch dat gevoel van geluk vandaan dat ineens in ons opwelt?
Dan gaat niets te traag. Niets duurt te lang.
Dan wil je tegen ieder moment zeggen: blijf... blijf... blijf...
Ik koester mijn vriendschap met Clarissa.
Ze was zo puur.
Ze was zo charmant en gul...
Nog zie ik voor me hoe ze op Bourton rondliep, in een witte jurk.
In mijn herinnering is ze in het wit, met armen vol bloemen.
En ik vraag me af:
Is afwezigheid van enig belang? Of afstand?
Je mag me sentimenteel vinden. Dat ben ik ook.
Maar ik geloof nu dat alleen wat je echt voelt waard is gezegd te worden.
Maar ik weet niet wat ik voel.
Ooit hield ik van haar.
Dat draag ik mijn hele leven mee en dat kleurt alles.
Ik moet terug naar mijn feest. Naar Sally en Peter.
Die jongen doodt zichzelf, en ik heb geen medelijden.
Ik ben zelfs blij dat hij het kon.
Daardoor voel ik de schoonheid.
Daardoor voel ik me net zoals hij.
Minder bang.
Ik moet gaan.
Denk je dat hij haar gelukkig maakt? - Wie weet.
Onze verhoudingen zijn slechts krassen aan de buitenkant.
We vonden hem niet erg slim, maar wat doet't verstand er toe.
Vergeleken met het hart.
Ah, daar ben je.
Peter en Sally zijn toch nog niet weg? - Weet ik niet.
Ik ga niet weg zonder afscheid te nemen.
Je mag niet weg voor je met mij gedanst hebt.
Peter is in de bibliotheek.
Hier ben ik dan eindelijk.